Αναγνώσεις ΙΙΙ

Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε, κι εγώ βιαζόμουν∙ έσκυψα τότε πάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό παρά φύση ρυθμό∙ το τσώφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου: τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δεν μπορούσε∙ μαχούμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου∙ είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά∙ η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να προβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά: είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους∙ έχεις χρέος ν’ ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

N. Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Αναγνώσεις ΙΙ

...ένα παιχνίδι είναι ο έρωτας και εσύ δεν το έμαθες ακόμη.
...
Τι λες πως είναι η ζωή;
Ένα λουλούδι , μια δροσιά, ενα τραγούδι!
Μη με κοιτάς ... Θέλει βουτιά ο έρωτας...

Αλκυόνη Παπαδάκη, από "Το χρώμα του Φεγγαριού"

Βουτάς λοιπόν ή δε βουτάς;

35 και σήμερα

Το ταξίδι έκλεισε!
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είμαστε εδώ:



Χιόνι, κρύο -καιρός για δύο-, καλό φαγητό, ωραία γλυκά, γιορτινή ατμόσφαιρα...

Εγώ κι Αυτός Μαζί...

Βιέννη, ερχόμαστε!

Γιατί έτσι θέλω

Σου απλώνω το χέρι
όχι για να μου το απλώσεις κι εσύ
Σε κοιτώ στα μάτια
όχι για να με κοιτάξεις κι εσύ
Σου λέω γλυκά λόγια
όχι για να μου πείς κι εσύ τα ίδια
Σε αγαπώ
όχι γιατί μπορεί κι εσύ να μ’ αγαπάς
Αλλά, γιατί έτσι θέλω.

Γ.ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Λες;

Αγαπημένος μου: -Μα αγάπη μου ξέχασες το κινητό σου; Ποτέ ξανά δεν το έχεις ξεχάσει...
Εγώ: -Μάλλον έχω αρχίσει να γερνάω καρδούλα μου.
Αγαπημένος μου: -Από τώρα; Και τι θα γίνει σε 30 χρόνια;
Εγώ: -Και τι σε νοιάζει τι θα γίνει σε 30 χρόνια;
Αγαπημένος μου: -Τι με νοιάζει; Μα δίπλα σου θα είμαι.
Εγώ: - Γιατί, θα είμαστε μαζί σε 30 χρόνια;
Αγαπημένος μου: -Θα με έχεις ξεκάνει πιο νωρίς ε; Άσε με βρε τουλάχιστον να ζήσω μέχρι τα 60, να χαρώ τα παιδάκια μας!
Εγώ: .... (Σιωπώ αλλά στο πρόσωπο διαγράφεται ένα χαμογελάκι έκπληξης και ευτυχίας).

Κι αφού περάσει το πρώτο σοκ της έκπληξης, βρε λες, σκέφτομαι, σε 30 χρόνια να είμαστε ακόμη μαζί;
Και ναι, το ομολογώ, για πρώτη φορά πιάνω τον εαυτό μου να του αρέσει η ιδέα...

Το πρώτο ΜΑΣ φιλί....

Σ' ένα παγκάκι, πλάι στη θάλασσα...

"ο τρόπος που ΜΕ φιλούσες...
ήταν ο τρόπος που ΣΕ φιλούσα
ήταν το ίδιο
ήταν σαν ο ένας να προκαλεί τον άλλο
και να ανταποκρίνεται
σαν τα χείλη μας να "έψαχναν"
τα χείλη του άλλου
με κάθε τρόπο
έβγαινε από "εκεί" κάθε πιθανό συναίσθημα
σαν να ήταν η μοναδική του διέξοδος
τα χείλη μου... ταίριαξαν στα δικά σου
κόλλησαν
δεν ήθελα, σχεδόν, να αναπνεύσω
και αν το έκανα, ήθελα να ήταν η δική σου ανάσα"

Ένα χρόνο μετά...

"ο τρόπος που ΜΕ φιλάς..
είναι ο τρόπος που ΣΕ φιλώ
είναι το ίδιο
είναι σαν ο ένας να προκαλεί τον άλλο
και να ανταποκρίνεται
σαν τα χείλη μας να "ψάχνουν"
τα χείλη του άλλου
με κάθε τρόπο
βγαίνει από "εκεί" κάθε πιθανό συναίσθημα
σαν να είναι η μοναδική του διέξοδος
τα χείλη μου... ταίριαζουν στα δικά σου
κολλάνε
δεν θέλω, σχεδόν, να αναπνεύσω
και αν το κάνω, θέλω να είναι η δική σου ανάσα"

Σε διψώ...

Όταν κάνω έρωτα μαζί σου
είναι σαν να πίνω θαλασσινό νερό.
Όσο περισσότερο πίνω τόσο περισσότερο διψώ.
Ώσπου δεν γίνεται πια να ξεδιψάσω
αν δεν πιω τη θάλασσα όλη.

Κένεθ Ρέξροθ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γιώργος Μπλάνας)

Όλη η Ελλάδα ένα πυροτέχνημα....

(Ο τίτλος δανεικός...)

Έχω μέρες να δω τον ουρανό καθαρό, τον ήλιο να λάμπει...
Έχω μέρες να μυρίσω καθαρό αέρα...
Έχω μέρες να νιώσω ήρεμη...

Η ψυχή μου βασανίζεται από φόβο...
Η σκέψη μου σ' αυτούς που χάθηκαν, σ' αυτούς που πονούν, που μετρούν πληγές, που παλεύουν...

Άτιτλο

Σύννεφα καπνού πλησίαζαν απειλητικά...



Κατάφεραν να εξαφανίσουν ακόμη και τον ήλιο...




Απόψε νύχτωσε νωρίς...
Κι αυτή τη νύχτα μυρίζει καμένο...

Προσευχή

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ...

Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.

Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.

Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.

Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.

Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.

Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.

Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.

Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.

Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.

Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.

Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.

Απλά και αληθινά.

Απλά και ήσυχα.

Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.


Της Μάρως Βαμβουνάκη

Σ' αγαπάω...

Έρχονται ώρες
που όλα τα φοβάμαι
όσα θυμάμαι
κι ακόμα με πονούν
αυτές τις ώρες
να το θυμάσαι
πλάι μου να'σαι
όταν θα'ρθούν
δίπλα μου να'σαι
μαζί σου να με βρούν.

Να μ'αγκαλιάζεις
για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι
να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι
όπως κι εγώ.

Έρχονται ώρες
που οι σκέψεις με πληγώνουν
και δεν τελειώνουν
τα "πώς" και τα "γιατί"
γι'αυτές τις ώρες
κι οι δυο μας φταίμε
κι ό,τι κι αν λέμε
τι ωφελεί
φτάνει που κλαίμε
και που είμαστε μαζί.

Να μ'αγκαλιάζεις
για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι
να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι
όπως κι εγώ.

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Για σένα που όταν εγώ πέφτω, εσύ στέκεσαι όρθιος...

Φοβάμαι...

να ονειρευτώ,

μήπως το κύμα της πραγματικότητας

έρθει ορμητικό

και σαρώσει τα όνειρά μου...
 

Θησαυρέ μου...

Τα βλέπεις τούτα τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γης, έχουν ξεχώσει, ξεχωρίσει έχουν
τα ορυκτά, τα δημητριακά της,
τον πόλεμο έχουν ζυμώσει και την ειρήνη,
έχουν καταργήσει τις αποστάσεις
όλων των ποταμιών και των θαλάσσιων δρόμων,
μόνο όμως που,
όταν τρέχουν,
απάνω σου, μικρό μου,
απάνω σου, σπυράκι του σταριού, χελιδονάκι μου,
δεν φτάνουν τα φτωχά να σε χωρέσουνε
και μέχρις εξαντλήσεως πλήρους
αγκαλιάζουν τις δίδυμες περιστερές
που φωλιάζουν ή πετάνε στο στήθος σου,
ταξιδεύουν όλο το μάκρος των ποδιών σου
και τυλίγονται στο φως του ζωστήρα σου.
Για μένα ΕΣΥ είσαι ο θησαυρός ο αληθώς αμύθητος,
ο από τη θάλασσα και τα κοράλλια της όλα πλουσιότερος,
έτσι όπως είσαι άσπρη και γαλάζια και απέραντη
σαν τη γη την ώρα του θέρου.
Σ’ αυτή τη χώρα,
από τα πόδια έως το μέτωπό σου,
θέλω να πηγαίνω, όλο να πηγαίνω,
ΕΚΕΙ θέλω συνεχώς να πηγαίνω,
ώσπου να μου στερέψει επί τέλους ο βίος.

Pablo Neruda - Η εις το άπειρον τείνουσα

(Η) λυπημένη...

Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδι
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς.

Κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί
που από την άκρη γυρίζει στον καρπό.

Κι είχες στα χείλη τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί.

Μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε
κι εγίνη το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

Γιώργος Σεφέρης

Θυμάμαι....

ένα τραγούδι… Ένα τραγούδι γραμμένο πάνω στο θρανίο μιας μαθήτριας της Γ΄ Λυκείου… Πάνε χρόνια από τότε, κι όμως όταν το ακούω νιώθω σα να μην έχει περάσει μια μέρα….

Το φως να παίρνει την ματιά ο χώρος τα όνειρά σου
και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά
ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου
να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δεν μου' χες ορκιστεί και τι δεν μου' χες τάξει
μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς
δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι
και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου
με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ
αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε
αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου
μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς
στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακα του
που ξεπετάγεται σα φως που φέγγει της στεριάς

το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλειμά σου
το' χεις ξεχάσει κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς
με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου
τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω
μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά
τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω
κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

χορεύεις με τις μνήμες σου πετάς με τα όνειρά σου
αρχαίου δράματος χωρός περνάς στην αγορά
πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου
φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

Σαν Φως, Υπόγεια Ρεύματα

...σου δίνω εμένα...

Ας είχα κι εγώ φτερά σαν εσένα
μαζί σου να φεύγω σε μέρη χαμένα
στα μέρη που πήγες ποτέ μου δεν πήγα
τα τόσα που είδες ποτέ μου δεν είδα

Αν θέλεις φτερά σου δίνω εμένα
μαζί προχωράμε σε μέρη κρυμμένα
σβήσε απ' το νου τη ζωή την παλιά
μας φτάνει η δική μου στην δική σου αγκαλιά

Ας είχα κι εγώ τα δικά σου τα μάτια
φωλίτσες να χτίσω για σένα παλάτια
ζωή μου η ζωή σου, ψυχή σου η ψυχή μου
στο τέρμα μαζί σου, στο τέρμα μαζί μου

Αν θέλεις φτερά σου δίνω εμένα
να μην ανταμώνεις, μη βλέπεις κανένα
βάρκα εγώ , πανιά εσύ και κατάρτια
στου κόσμου μη πέσουμε πάλι τα μάτια

η βάρκα εγώ το κατάρτι εσύ
στο γύρω του κόσμου να βγούμε μαζί


Λεωνίδης Μιχάλης

Μου λείπεις...

Γυρίζω σπίτι μοναχός
άλλη μια νύχτα
μια καληνύχτα γυρεύω ο φτωχός
Ξεθεωμένος απ΄τα ψέματα
τα ζάρια και καπνούς
όλα τ' αδέσποτα ρωτώ
μήπως σε είδαν
Πού να σε βρω

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
καστανά γλυκά μου μάτια

Όσα κι αν ήξερα
τα ξέχασα κοντά σου
και τη ματιά σου εχω μόνο φυλαχτό
Μ' ενα χαμόγελο
τα σύννεφα σκορπίζεις
και με φωτίζεις μ'ενα φως αληθινό
Αληθινό

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
...

Στίχοι -μουσική: Μ. Πασχαλίδης

Πόνος;

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on.
Don't let yourself go, everybody cries and everybody hurts sometimes.

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along.
When your day is night alone,
If you feel like letting go,
When you think you've had too much of this life, well hang on.

Everybody hurts. Take comfort in your friends.
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand.
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on.

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes.
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on.
 ...

Ονειρεύομαι...

Ήρθες στη ζωή μου εσύ
κι ο δρόμος μου αλλού μ΄οδηγεί
να κάνω μια καινούρια αρχή δε φοβάμαι
Πίσω αφήνω ότι πονά
και πάω όπου θέλει η καρδιά
με χέρια ενωμένα σφιχτά περπατάμε

Ένα να ΄μαστε για πάντα εμείς
να μη μας χωρίσει κανείς καρδιά μου
Ενα και μαζί να πάμε μακριά
σ΄όλα τα ταξίδια εσύ κοντά μου

Αν τολμάς όλα δικά σου θα γίνουν
εκείνα που τόσο αγαπάς
Αν τολμάς όπου θελήσεις και όπου ζητήσεις
στο τέλος θα πας
Ενα να ΄μαστε για πάντα εμείς
να μη μας χωρίσει κανείς καρδιά μου

Ήρθες στη ζωή μου εσύ
του έρωτα φινάλε κι αρχή
σου δίνω και ψυχή και κορμί σ΄αγκαλιάζω
Κράτα με για πάντα εδώ
στα χέρια σου λιμάνι να βρω
στα μάτια σου τον κόσμο εγώ να κοιτάζω

Ένα να ΄μαστε για πάντα εμείς...