Φοβάμαι...

να ονειρευτώ,

μήπως το κύμα της πραγματικότητας

έρθει ορμητικό

και σαρώσει τα όνειρά μου...
 

Θησαυρέ μου...

Τα βλέπεις τούτα τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γης, έχουν ξεχώσει, ξεχωρίσει έχουν
τα ορυκτά, τα δημητριακά της,
τον πόλεμο έχουν ζυμώσει και την ειρήνη,
έχουν καταργήσει τις αποστάσεις
όλων των ποταμιών και των θαλάσσιων δρόμων,
μόνο όμως που,
όταν τρέχουν,
απάνω σου, μικρό μου,
απάνω σου, σπυράκι του σταριού, χελιδονάκι μου,
δεν φτάνουν τα φτωχά να σε χωρέσουνε
και μέχρις εξαντλήσεως πλήρους
αγκαλιάζουν τις δίδυμες περιστερές
που φωλιάζουν ή πετάνε στο στήθος σου,
ταξιδεύουν όλο το μάκρος των ποδιών σου
και τυλίγονται στο φως του ζωστήρα σου.
Για μένα ΕΣΥ είσαι ο θησαυρός ο αληθώς αμύθητος,
ο από τη θάλασσα και τα κοράλλια της όλα πλουσιότερος,
έτσι όπως είσαι άσπρη και γαλάζια και απέραντη
σαν τη γη την ώρα του θέρου.
Σ’ αυτή τη χώρα,
από τα πόδια έως το μέτωπό σου,
θέλω να πηγαίνω, όλο να πηγαίνω,
ΕΚΕΙ θέλω συνεχώς να πηγαίνω,
ώσπου να μου στερέψει επί τέλους ο βίος.

Pablo Neruda - Η εις το άπειρον τείνουσα

(Η) λυπημένη...

Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδι
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς.

Κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί
που από την άκρη γυρίζει στον καρπό.

Κι είχες στα χείλη τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί.

Μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε
κι εγίνη το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

Γιώργος Σεφέρης

Θυμάμαι....

ένα τραγούδι… Ένα τραγούδι γραμμένο πάνω στο θρανίο μιας μαθήτριας της Γ΄ Λυκείου… Πάνε χρόνια από τότε, κι όμως όταν το ακούω νιώθω σα να μην έχει περάσει μια μέρα….

Το φως να παίρνει την ματιά ο χώρος τα όνειρά σου
και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά
ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου
να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δεν μου' χες ορκιστεί και τι δεν μου' χες τάξει
μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς
δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι
και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου
με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ
αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε
αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου
μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς
στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακα του
που ξεπετάγεται σα φως που φέγγει της στεριάς

το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλειμά σου
το' χεις ξεχάσει κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς
με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου
τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω
μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά
τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω
κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

χορεύεις με τις μνήμες σου πετάς με τα όνειρά σου
αρχαίου δράματος χωρός περνάς στην αγορά
πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου
φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

Σαν Φως, Υπόγεια Ρεύματα

...σου δίνω εμένα...

Ας είχα κι εγώ φτερά σαν εσένα
μαζί σου να φεύγω σε μέρη χαμένα
στα μέρη που πήγες ποτέ μου δεν πήγα
τα τόσα που είδες ποτέ μου δεν είδα

Αν θέλεις φτερά σου δίνω εμένα
μαζί προχωράμε σε μέρη κρυμμένα
σβήσε απ' το νου τη ζωή την παλιά
μας φτάνει η δική μου στην δική σου αγκαλιά

Ας είχα κι εγώ τα δικά σου τα μάτια
φωλίτσες να χτίσω για σένα παλάτια
ζωή μου η ζωή σου, ψυχή σου η ψυχή μου
στο τέρμα μαζί σου, στο τέρμα μαζί μου

Αν θέλεις φτερά σου δίνω εμένα
να μην ανταμώνεις, μη βλέπεις κανένα
βάρκα εγώ , πανιά εσύ και κατάρτια
στου κόσμου μη πέσουμε πάλι τα μάτια

η βάρκα εγώ το κατάρτι εσύ
στο γύρω του κόσμου να βγούμε μαζί


Λεωνίδης Μιχάλης

Μου λείπεις...

Γυρίζω σπίτι μοναχός
άλλη μια νύχτα
μια καληνύχτα γυρεύω ο φτωχός
Ξεθεωμένος απ΄τα ψέματα
τα ζάρια και καπνούς
όλα τ' αδέσποτα ρωτώ
μήπως σε είδαν
Πού να σε βρω

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
καστανά γλυκά μου μάτια

Όσα κι αν ήξερα
τα ξέχασα κοντά σου
και τη ματιά σου εχω μόνο φυλαχτό
Μ' ενα χαμόγελο
τα σύννεφα σκορπίζεις
και με φωτίζεις μ'ενα φως αληθινό
Αληθινό

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία
...

Στίχοι -μουσική: Μ. Πασχαλίδης

Πόνος;

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on.
Don't let yourself go, everybody cries and everybody hurts sometimes.

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along.
When your day is night alone,
If you feel like letting go,
When you think you've had too much of this life, well hang on.

Everybody hurts. Take comfort in your friends.
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand.
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on.

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes.
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on.
 ...